| |
ท่ามกลางความมืดมน ลมฝน พัดลงมา น่าใจหาย สายลมกรีดผิวกาย มีฉันคนเดียว เดียวดายในความหนาว
เหม่อลอย และเฝ้าหาแค่เธอ ได้แต่พร่ำเพ้อให้เธอกลับมา อยากให้รู้ว่า มีฉันคอยเฝ้ารอ เสียงเข็มนาฬิกา
ที่ยังเดินตามเวลาอยู่เสมอ นึกว่าเป็นเสียงเธอ นี่เธอคงกำลังเดินกลับมาหา แต่พอลืมตากลับหาไม่เจอ
เจอเพียงความเหงาและความเดียวดาย เกือบจะบ้าตายสุดท้ายก็ไม่กลับมาหา เธอคงมีใครไปแล้วจริงๆ
ฉันจึงถูกทิ้งไว้ ไม่เหลือใคร ทรุดตัวลงนอนอยู่ตรงนี้ร้องไห้และเสียใจ (ก็เธอคงมีใครไปแล้วจริงๆ เธอคนที่
ฉันรักสุดหัวใจ ทรุดตัวลงนอนอยู่ตรงนี้ร้องไห้และเสียใจ ทรุดตัวลงนอนอยู่ตรงนี้เหมือนคนใกล้ตาย....)
|
|
| Added
on Aug. 17 2007 |
